શબ્દોની શી જરૂર ?

એક ઉગમણા પ્રભાતે

દિવસ ભરની

ભાગદોડ નો કાર્યક્રમ

ગોઠવતાં

ચિત-પરિચિત

સંબંધીઓની વચાળે

અટવાયેલું,

એકલું, અટુલું

નોખું તરી આવતુ

એક

નવપરિણિત યુગલ.

ચહેરે ડરનો આભાસ

ને

ખુશીથી ઉછાળા મારતું મન.

કોઇ જોઇ જશે તોં ?

ને સર્જાતી

ઇશારાઓથી

સવાલ-જવાબની આપલે

અને પછી

રચાતી સ્પર્શની હારમાળા

ભાગતું-દોડતું

ધબ-ધબ,

ધબકારા કરતું

હ્રદય,

પુર ઝડપે ચાલતું

શ્વાસોનું આવાગમન

જો,

આંખોથી જ બધી

વાત થતી હોય,

તો,

પછી

શબ્દોની શી જરૂર ?

— કુમાર મયુર —

વિરહ

શૂળ ભોંકાય

હ્રદયે, વિરહ આ

જીરવો કેમ !

— કુમાર મયુર —

જરા હળવેકથી

સ્મિત લઇ બધુ

મુજ જીવન થી

સજાવી દઉં

તુજ હોઠ પર

અને

જરા હળવેકથી

તુજ ભીની ભીની આંખથી

આંસુઓ ને ચોરી જઉં

— કુમાર મયુર —

વરતાય છે

સંબંધોમાં ઘોડાપુર આવ્યુ છે.
લાગણીઓની ઓટ વરતાય છે.

પ્રસંગોપાત જ મળ્યા કરવાનું
સ્નેહની જાણે ખોટ વરતાય છે.

દૂરથી લાગે ખુલ્લુ ને હર્યુ-ભર્યુ
નજીક જાતાં કોટ વરતાય છે.

મધુ વચનની, જાણે લ્હાણી હોય
ને છતાં હ્રદયમાં ચોટ વરતાય છે.

— કુમાર મયુર —

કેમ હોય છે. ?

રટણ તુજ
નામનું, મુજ હૈયે
કેમ હોય છે. ?

જવાબ દિધો
ધડકને, એજ તો
પ્રેમ હોય છે.!

— કુમાર મયુર —

વળાંક

સંબંધોની પરિભાષા કેટલી વિશાળ હોય છે.
દરેક રસ્તા પર એક સુંદર વળાંક હોય છે.

—- કુમાર મયુર —-

છે વરસાદી – હાઇકુ ગઝલ

સામ સામે છે
ઝરુખો, ને સંગત
છે વરસાદી

મેઘધનુષી
માહોલ ને રંગત
છે વરસાદી

ધીમુ ધીમુ જો
પવનનુ એ ગીત
છે વરસાદી

પંખીઓ સંગ
ભીનું ભીનુ સંગીત
છે વરસાદી

જામશે હવે
મહેફીલ, ને રીત
છે વરસાદી

ચડ્યું હિલ્લોળે
કિધુ માને ના, ચિત
છે વરસાદી

થયો ઇશારો
મિલન તણો, મિત
છે વરસાદી

ભીંજાશો તમે
સજની, મારી પ્રીત
છે વરસાદી

— કુમાર મયુર —