શાંત ઝરૂખે

શાંત ઝરૂખે વાટ નિરખતી,
રૂપની રાણી જોઇ હતી,
મેં એક શહેઝાદી જોઇ હતી.

એના હાથની મહેંદી હસતી’તી,
એની આંખનુ કાજળ હસતું’તુ,
એક નાનુ સરખું ઉપવન જાણે,
મોસમ જોઇ વિકસતું’તું,

એના ગીતમાં સો સો ગીત હતાં,
એમાં ચુપકીદી સંગીત હતું,
એને પડછાયાની હતી લગન,
એને પગરવ સાથે પ્રિત હતી,

એને યાદના આસોપાલવ થી,
એક સ્વપ્ન મહેલ શણગાર્યો’તો,
જરા નજર ને નીચી રાખીને એણે,
સમયને રોકી રાખ્યો’તો,

એ મોજા જેમ ઉછળતી’તી,
ને પવનની જેમ લહેરાતી’તી,
કોઇ હસીને સામે આવે તો,
બહું પ્યાર ભર્યુ શરમાતી’તી,

એને યૌવનની આષિશ હતી,
એની સર્વ બલાઓ દૂર હતી,
એના પ્રેમમાં ભાગીદાર થવા,
ખૂદ કુદરત પણ આતુર હતી

વર્ષો બાદ ફરીથી આજે,
એજ ઝરૂખો જોયો છે.

ત્યાં ગીત નથી, સંગીત નથી,
ને પગરવ સાથે પ્રિત નથી,
ત્યાં સ્વપ્નાઓના મહેલ નથી,
ને ઉર્મીઓના ખેલ નથી.

બહું સુનૂ સુનૂ લાગે છે,
બહું વસમું વસમું લાગે છે.

એ ન્હોતી મારી પ્રેમીકા કે,
ન્હોતી મારી દુલ્હન,
મેં તો એને માત્ર ઝરૂખે,
વાટ નિરખતી જોઇ હતી,
કોણ હતી એ, નામ હતું શું ?
એ પણ હું ક્યાં જાણું છું.

તેમ છતાંય દિલને આજે
બહું સુનૂં સુનૂં લાગે છે,
બહુ વસમું વસમું લાગે છે.

—  સ્વર : મનહર ઉધાસ  —

Advertisements

Thanksm, For Join

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s